Dua edenin ‘Rabb’im’ demesi ’ın ‘Buyur ey kulum’ demesinin ta
kendisidir... Birisi her gece kalkıp ’ı anıyor O’na dua ediyordu...
Şeytan ona dedi: Ey ’ı çok anan kişi! Bütün gece deyip
çağırmana karşılık seni buyur eden var mı? Sana bir tek cevap bile
gelmiyor daha ne zamana kadar dua edeceksin? Adamın gönlü kırıldı
başını yere koydu ve uyudu. Rüyasında ona şöyle dendi: Kendine gel
uyan! Niye duayı zikri bıraktın? Neden usandın? Adam: Buyur diye bir
cevap gelmiyor ki kapıdan kovulmaktan korkuyorum dedi. Bunun
üzerine dendi ki ona: Senin demen O’nun buyur demesi
sayesindedir... Senin yalvarışın ’ın senin ruhuna haber
uçurmasındandır... Senin çabaların çareler araman ’ın seni
kendine yaklaştırması ayaklarındaki bağları çözmesindendir... Senin
korkun sevgin ümidin ’ın lütfunun kemendidir... Senin her Ya
Rabbî demenin altında ’ın buyur demesi vardır... Gafilin cahilin
canı bu duadan uzaktır... Çünkü Ya Rabbî demeye izin yok ona...
Ağzında da kilit var dilinde de... Zarara uğradığı zaman ağlayıp
sızlamasın diye ona dert ağrı sızı gam keder vermedi...
Bununla anla ki ’a dua etmeni O’nu çağırmanı sağlayan dert
dünya saltanatından daha iyidir... Dertsiz dua soğuktur. Dertliyken
yapılan dua gönülden kopar...
http://www.tevbe.org/forum/mesnevi-serhi/584-mesneviden-dua-hali.
